Noticias Outras novas Mobilizacións
 
 

A PLATAFORMA SINDICAL ESIXIMOS NEGOCIAR UN CALENDARIO PARA RECUPERAR OS ACORDOS

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

foto web peq

ENTendeMOS que se hai mellora económica, como di o PP, tamén ten que repercutir no persoal do Sergas

Delegados e delegadas das organizacións sindicais de Saúde CIG, CCOO, UGT, CSIF, SATSE e SAE concentrámonos este martes, diante do edificio do Sergas en San Lázaro, coincidindo coa entrega de sinaturas recollidas entre o persoal do Servizo galego de Saúde para instar ao conselleiro de Sanidade a convocar a mesa sectorial e negociar un calendario de recuperación dos acordos –retributivos, de condicións de traballo e carreira profesional- suspendidos desde o ano 2009.

A secretaria nacional de CIG-Saúde lembrou que estes acordos teñen rango de norma xa que foron publicados no DOG e “non poden estar suspendidos indefinidamente por decisión unilateral da administración”, máxime cando noutros ámbitos da administración pública si se están asinando acordos de equiparación salarial.

Para Abuín, se hai recuperación económica, como di o PP, “esta debería permitir recuperar as condicións económicas e laborais de todas as traballadoras e traballadores da administración pública”.

Xunto a isto denunciou que o goberno do PP si que se aplicou esa recuperación económica porque no ano 2012, coa Lei de Medidas, detraeu un 3% do salario dopresidente e dos conselleiros/as e este ano aprobou un incremento do 7,5% para o presidente e un 7% para os conselleiros/as, o que dá un incremento salarial real do 4,5% nun caso e do 4% no outro.

Abuín entende que o que non pode facer o conselleiro de Sanidade é eliminar as competencias da Mesa sectorial, nomeadamente a da negociación. “Levamos moito tempo solicitando que este punto se inclúa na orde do día da mesa, pero a consellaría négase de forma sistemática a abordar esta cuestión”.

O obxectivo das organizacións sindicais con esta mobilización, é desbloquear esta situación, negociar o calendario de recuperación e que no exercicio orzamentario de 2018 xa haxa unha partida destinada á recuperación destes acordos. “Por iso entendemos que este é o momento”.

Endurecemento das mobilizacións

No decurso da concentración anunciaron que continuarán coas mobilizacións e advertiron que se non obteñen resposta do Sergas para sentar a negociar as endurecerán á volta do verán. En todo caso xa teñen convocada unha manifestación para o vindeiro día 14 de xuño en Compostela.

Noticia en Avantar

A CIG chama a mobilizarse, este 10 de Marzo, para derrotar as reformas e recuperar os dereitos

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

A central convoca protestas en todas as comarcas do país para conmemorar o Día da Clase Obreira Galega

Con mobilizacións en Vigo, Ferrol, Lugo, Ourense, Vilagarcía, Pontevedra, Compostela e Cee conmemorará a CIG o 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega. Unha data reivindicativa na que a central sindical dá continuidade á campaña posta en marcha xa no mes de decembro e que se desenvolverá baixo o lema “2017, un ano de loita. Recuperemos os nosos dereitos”.

Mobilizacións do 10 de Marzo, Día da Clase Obreira Galega

A Confederación Intersindical Galega (CIG) convoca mobilizacións en todas as comarcas este 10 de marzo para conmemorar o Día da Clase Obreira Galega.

-Vigo: manifestación dende o cruce da Dobrada ás 20.00 horas.

-Ferrol: ofrenda floral no monumento 10 de Marzo ás 12.00 horas e manifestación dende o local da CIG (Avenida de Esteiro) ás 20.00 horas.

-Lugo: manifestación dende o local da CIG (Ronda da Muralla) ás 20.00 horas.

-Ourense: manifestación dende a Subdelegación do Goberno ás 19.30 horas até a Praza Maior.

-Vilagarcía: concentración na Praza de Galiza ás 20.00 horas.

-Pontevedra: concentración na Praza da Peregrina ás 20.00 horas.

-Santiago: manifestación dende a Praza Roxa ás 20.00 horas.

-A Coruña: manifestación dende a fábrica de Brens (Cee) ás 19.30 horas até a Praza do Concello.

Nestes últimos anos, os efectos das reformas laborais dos diferentes gobernos do PSOE, e máis destacadamente do PP, afectaron enormemente ás nosas condicións de vida e de traballo. A pobreza hoxe está relacionada co traballo en precariedade.

Principalmente, a reforma laboral do ano 2012 do PP está causando estragos nos dereitos laborais conquistados en tantos anos de loita. A precariedade hoxe significa as facilidades no despedimento, a contratación temporal, parcial, as ETT... Todo isto permite que as empresas obriguen a traballar máis horas sen pagar e baixen ilegalmente os salarios dos convenios. En definitiva para nós, traballarmos máis e cobrarmos menos. Esta era o obxectivo da reforma laboral do PP.

Hoxe sabemos que o Estado español é o único caso no que a suma dos salarios da clase traballadora descendeu nestes 6 últimos anos preto dun 11%. Contrariamente, no resto da UE os salarios subiron por encima do 9% nos casos de Alemaña e Francia e do 4,45% en Portugal. Os salarios que perdemos, que “nos roubaron” en tan pouco tempo, pasaron a mans dos ricos (o capital), que incrementaron a súa riqueza neste mesmo período en máis do 18%.

A explotación da clase traballadora é máis brutal na actualidade con estas leis, con estas reformas, e xa non lles abonda con roubarnos os dereitos no traballo, senón que tamén queren roubarnos as nosas pensións.

Hoxe o PP non ten maioría no Parlamento; por tanto, a continuidade destas leis que atacan os nosos dereitos dependen daqueles que permiten que gobernen. O resultado final dependerá da resposta social da clase traballadora, da mobilización na rúa. Sempre na historia, gañamos os nosos dereitos coa loita.

Así foi tamén en marzo do 72, en que a clase obreira galega nunha situación represiva con centos de persoas detidas e dous traballadores mortos, Amador e Daniel, se enfrontou para gañar un futuro digno, que hoxe volve estar seriamente ameazado.

A noticia en Avantar

8 de marzo, defendemos a igualdade laboral das mulleres, tamén na sanidade

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

mncig2pO vindeiro 8 de marzo conmemoramos o Día Internacional da Muller Traballadora. Neste 8 marzo de 2017, e en contra deses discursos falaces da igualdade xa conseguida, os estudos e datos socioeconómicos, como os recollidos no informe presentado a semana pasada pola Secretaría da Muller da CIG, continúan a demostrar que son as mulleres as que sofren en maior medida situacións de precariedade laboral, que, ademais, se viron agravadas coa crise. Hoxe en día, a consecuencia da crise, atopámonos con que tamén o colectivo masculino está a sufrir estas condicións laborais, feito que se utiliza para pretender convencernos dunha mellora na igualdade entre homes e mulleres que non é real, nin unha conquista social, nin un triunfo das poucas políticas de igualdade existentes, senón o resultado das nefastas consecuencias das reformas laborais e do resto das políticas postas en marcha para saír da crise. Esta non é a igualdade que queríamos as mulleres, a de igualarnos en precariedade.

Tamén no emprego público observamos graves discriminacións para as mulleres. Desde a CIG-Saúde vimos denunciando algunhas delas, que afectan a traballadoras da Sanidade Pública e que poñen de manifesto que en pleno século XXI, e por máis que se nos queira vender o contrario, a igualdade fica inda moi lonxe, cando nin sequera as Administracións Públicas garanten a igualdade no traballo das mulleres con respecto aos homes.

Algúns dos casos de discriminación de mulleres traballadoras que denunciamos nos últimos tempos desde a CIG-Saúde, foron:

  • Caso dunha bolseira que durante a duración da súa bolsa fixo uso do seu permiso maternal. Non foi substituída, e non puido recuperar as horas do permiso porque a bolsa tiña unha data de finalización. Por este motivo, non cumpriu os obxectivos da bolsa.
  • Aspirantes do pacto de contratacións: ademais dos numerosos casos que vimos denunciando nos que polo feito de estar embarazadas a varias mulleres non se lles ofertaron os contratos que lles correspondían polo seu número de orde na lista, cando se produce unha IT por razón de embarazo non se lles reservan os contratos de longa duración, polo que estas mulleres perden a posibilidade dun contrato estábel polo feito de seren nais, e, xa que logo, polo feito de seren mulleres.
  • Mulleres residentes MIR, EIR, PIR, FIR. A formación en residencia ten un número de horas que hai que cumprir para acadar a titulación correspondente. Cando unha muller residente goza do permiso maternal non cumpre esas horas, polo que se retrasa a data na que se formaliza o seu título porque ten que recuperar as horas que non fixo durante o permiso. Obtén o título máis tarde que o resto das persoas que empezan a residencia con ela, polo feito de ser nai.
  • O SERGAS ocultou a existencia dun novo permiso recollido no Texto refundido do EBEP para as mulleres a partir da 37 semana de embarazo. Cando despois da denuncia pública da CIG, as mulleres afectadas piden ese permiso, o SERGAS non paga a Atención Continuada durante a súa duración, polo que durante o descanso maternal, que sucede inmediatamente despois do permiso, tamén se rebaixa o salario que paga o INSS durante o permiso maternal, ao calcularse en base ao salario do mes anterior ao descanso.

Seguiremos denunciando calquera discriminación que sufra a muller polo feito de selo, tamén na Administración sanitaria. Animamos a todas as mulleres a participar nas mobilizacións previstas e nomeadamente na manifestación convocada pola CIG para o día 8 de marzo para as 10:45 horas con saída do estadio de San Lázaro, e que rematará nunha concentración ás 11h, diante da Secretaría xeral de Igualdade, en Compostela, en solidariedade con Nélida Pisco, condutora de Autobuses de Calo, que representa a meirande parte das discriminacións que sufrimos as mulleres no mundo do traballo, tras padecer durante 8 anos acoso e terrorismo patronal, coa complicidade e inacción da Xunta de Galiza, ao ser Autos de Calo unha empresa concesionaria do servizo público de transporte.

A CIG chama á mobilización para recuperar dereitos laborais e sociais roubados coa escusa da crise

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

A CIG chama á mobilización para recuperar dereitos laborais e sociais roubados coa escusa da crise

Convoca protestas nas sete cidades e Vilagarcía o mércores e manifestacións en Pontevedra, Vilagarcía e na Estrada o venres

A CIG convoca para o día 15 mobilizacións, en todas as comarcas, pola recuperación dos dereitos perdidos en materia de contratación, xornada, despedimentos, negociación colectiva, prestacións por desemprego, de Seguridade Social e mesmo de liberdades públicas. Unha campaña que se iniciou coa manifestación nacional en defensa do sistema público de pensións e que ten como obxectivo presionar ao parlamento español para que todas as contrarreformas impostas, fundamentalmente polo PP, so pretexto da crise sexan derrogadas.

Mobilizacións do mércores 15 de febreiro:

-A Coruña:concentración no Obelisco ás 20.00 horas.

-Santiago:manifestación dende a Praza Roxa ás 20.00 horas.

-Lugo:concentración na Subdelegación do Goberno ás 20.00 horas.

-Ourense:asemblea de delegadas/os ás 10.00 horas e concentración na Subdelegación do Goberno ás 11.30 horas.

-Pontevedra:asemblea de delegados/as ás 10.00 horas e concentración na Subdelegación do Goberno ás 12.00 horas.

-Vilagarcía:asemblea de delegados/as ás 10.00 horas e concentración na oficina do Inem ás 12.00 horas.

-Vigo:manifestación dende a Dobrada ás 20.00 horas.

-Ferrol:cadea humana dende o INSS ás 11.30 horas.

Mobilizacións do venres 17 de febreiro:

-Pontevedra:dende a Praza da Ferrería ás 20.00 horas.

-Vilagarcía:dende a Casa do Mar ás 20.00 horas.

-A Estrada:dende a Praza do Mercado ás 20.00 horas.

Suso Seixo, secretario xeral da CIG, explica que a central sindical nacionalista acordou pór en marcha esta campaña para aproveitar o cambio de circunstancias políticas, cun Partido Popular gobernando sen maioría absoluta, o que permite que se formulen proxectos de lei dirixidos a derrogar todas esas reformas que se fixeron. “Entendemos que é o momento de presionar ao goberno para que se lexisle no camiño de recuperar estes dereitos perdidos. Sabemos que o goberno, por propia iniciativa, non o vai facer, porque o que fixo até o de agora en materia de política económica e sociolaboral responde ao modelo ideolóxico do PP”.

Para o secretario xeral da CIG é imprescindíbel a mobilización social “para animar aos grupos da cámara da oposición a que se tomen en serio promover proxectos de lei que nos permitan restituír aqueles dereitos que nos recortaron e ir cara un modelo de relacións laborais que sirva realmente para mellorar as nosas condicións de traballo e de vida e non cara o modelo que se camiñou con estas reformas que pretende precisamente precarizar, recortar dereitos e minimizar o poder reivindicativo pola vía de flexibilizar moito máis as condicións laborais, individualizalas e  matar a capacidade de defensa colectiva dos intereses da clase traballadora”.

Pobreza laboral

Seixo denuncia que as consecuencias destas reformas as está vivindo hoxe a clase traballadora moi directamente porque “perdeu poder adquisitivo, condicións laborais e mesmo estabilidade no emprego. Xerou moita máis división dentro da clase traballadora. Está creando unha masa de traballadores/as que se incorporaron ao mercado laboral con bastante peores condicións que as que tiña a xeración anterior”.

Nese sentido alerta de que a figura do asalariado pobre hoxe é unha realidade. “Normalmente a xente que tiña un emprego, tíñao nunhas condicións laborais que lle permitían ter unha vida minimamente digna, dependendo do sector no que traballara mellor ou peor. Pero desde logo iso de asalariado e pobreza, non estaba asociado como comeza a estar agora, sobre todo no caso dos mozos e mozas que se incorporan ao mercado laboral, cunha precariedade absoluta”.

Unha realidade que hai que combater

Para o secretario xeral da CIG o máis grave é que esta nova realidade laboral “vén para quedarse” e que todas as reformas que se fixeron “non tiñan un carácter conxuntural”, para superar a crise económica, se non “vocación de permanencia para que iso sexa o mercado laboral e as relación laborais de futuro”.

Por iso fai un chamamento a enfrontar esta situación e “mobilizarnos para exixir precisamente que se lexisle, agora que o PP está en minoría “para recuperar eses dereitos e crear unas condicións laborais minimamente dignas para a clase traballadora”.

Fuxir da pasividade

Nese chamamento á mobilización, Seixo incide tramén na necesidade de superar a pasividade pensando que os grupos parlamentares da oposición van traballar nese sentido. “Iso é ser moi optimistas porque en teoría hai grupos que se teñen manifestado en contra destas reformas laborais e a favor da súa derrogación, pero de momento non están facendo un grande traballo que nos anime a pensar que iso se vai conseguir de inmediato”. Por iso entende que “a única maneira de chamar a atención e forzar a todos os grupos para que teñan esta cuestión como prioritaria é a da contestación social”.

Do mesmo xeito agarda que as outras organizacións sindicais maioritarias se poñan a traballar no mesmo camiño porque “unha cousa son as grandes declaracións dos seus líderes, mesmo por momentos moi radicalizadas, e outra a súa práctica, porque non están facendo nada. Están mantendo unha actitude pasiva”.

Por iso nese chamamento incluíu a estas organizacións sindicais, entendendo que “aquí hai que intentar acumular forzas e cantos máis saiamos á rúa exixindo a derrogación desas reformas, moito mellor”.

28 de xaneiro: xornada de loita por unhas pensións dignas. Recuperemos os nosos dereitos!

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

15940938 724382864379002 4430443894566036777 n

Suso Seixo: “O sistema público de pensións é viábel e o que mellor pode garantir unha pensión digna para o futuro”

A CIG ten convocada unha manifestación nacional en defensa das pensións “presentes e futuras” para o sábado 28, con saída ás 12:00 horas da Alameda compostelá

Os medios de comunicación repiten, desde hai tempo, que o sistema público de pensións está en perigo e publican análises de expertos que demandan a súa urxente revisión. A carón destas informacións aparecen páxinas completas de publicidade, a toda cor, convidándonos a subscribir plans de pensións privados. O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, denuncia que estas mensaxes forman parte dunha campaña de captación de fondos para as entidades financeiras, dispostas a lucrarse aproveitando os enormes recursos dese inmenso nicho de mercado. Por iso chama á mobilización en defensa do actual modelo para garantir non só as pensións presentes, senón tamén as das futuras xeracións.

A CIG vén de convocar unha manifestación nacional para o vindeiro sábado 28 de xaneiro. Por que considerou oportuno lanzar esta convocatoria?

Está de novo a debate, na Comisión de seguimento do Pacto de Toledo, no Congreso dos Deputados, o futuro das pensións. A experiencia que temos é que cada vez que se abre un debate desas características vai acompañado de recortes nesa materia e sabemos que o goberno, os grandes poderes económicos e, sobre todo, o sector financeiro, teñen grandes intereses. Insístese en que o sistema público de pensións non ten futuro, en que hai que adoptar medidas drásticas. Nós sabemos que, no fondo, o que hai é un debate ideolóxico, un debate de modelo.

Cal é a posición da CIG nese debate?

Preténdese transmitir á opinión pública a idea de que o actual sistema non ten saída e que o que cómpre é reforzar o sistema complementario de pensións, que é de carácter privado. Nese debate queremos manifestar que o sistema público de pensións si ten futuro e ademais, é máis garantista que o privado. Sabemos que é viábel, pero ao poder económico e o poder político que está ao servizo dese poder económico non lle interesa. Interésalle transmitir que non hai posibilidades de garantir o sistema público para que aqueles que teñan posibilidades de aforro deriven aí os seus cartos.

Como afectan as políticas laborais ao sistema público de pensións?

Estásenos levando cara un modelo de mercado laboral cada vez máis precarizado, cunha importante devaluación dos salarios e do propio posto de traballo, con cada vez máis contratos temporais, por horas… Iso, acompañado doutras medidas que se adoptaron, como a redución da cotización á seguridade social en certas modalidades de contratos, provoca unha redución moi importante dos ingresos da Seguridade Social.

Cal sería logo a alternativa?

Precísanse políticas económicas diferentes que xeren pleno emprego e que garantan que ese emprego sexa de calidade, a xornada completa e con salarios dignos. Así se incrementarían de forma significativa os ingresos da seguridade social, garantíndose as pensións futuras.

En todo caso, que capacidade teñen as traballadoras e traballadores para investir en plans privados nun contexto laboral tan precarizado?

Esa é unha das contradicións que ten o propio capital financeiro. Por unha banda inténtanos convencer de que hai que aforrar para ir a sistemas complementarios e, pola outra, fomenta un mercado laboral cada vez máis precarizado, o que implica menos ingresos para a Seguridade Social pero, ao tempo, menos capacidade de aforro para destinar cartos ao sistema privado.

O problema demográfico tamén se presenta como parte do problema.

Desde a CIG levamos moito tempo alertando de que a mocidade está marchando e que é precisamente a xente nova a que está en idade de ter fillos/as. Iso está provocando un avellentamento da poboación que é real, pero hai maneiras de corrixilo. Máis cando sabemos que moitas mulleres deciden non ter fillos, porque o tipo de contratos laborais que teñen non lles permiten sequera valorar esa posibilidade. Porén, se se fan outro tipo de políticas económicas non só melloras a calidade do emprego, senón tamén evitas a emigración, favoreces a natalidade, corrixes o problema demográfico, incrementas os ingresos á Seguridade Social e garantes as pensións futuras. Todo ben sendo parte do mesmo problema.

En todo caso, outro dos argumentos que se utilizan é que co avellentamento da poboación hai menos cotizantes.

Cos avances tecnolóxicos que hai temos máis facilidade para producir riqueza, ou sexa, con menos poboación podemos producir igual ou máis riqueza que con máis poboación. Polo tanto, esa é unha cuestión que ten que ver co reparto da riqueza. Se realmente houbera un reparto máis equitativo , se se fixera unha política fiscal diferente, para que aqueles que máis teñen paguen máis e para combater a fraude fiscal, habería recursos suficientes para garantir o sistema público de pensións e ademais nunhas condicións dignas sen problema de ningún tipo.

A CIG tamén vén alertando da posibilidade de que se obrigue ás traballadoras e traballadores a subscribir plans privados á vista de que non se dan alcanzado as previsións do sistema financeiro.

Están barallando impoñer, a través da negociación colectiva, plans privados en todas as empresas, á vista de que, coa precariedade que hai no mercado laboral,  a xente ten dificultades para chegar a final de mes e non pode aforrar nin, moito menos, destinar parte dos seus cartos a plans de pensións. Queren tirar por esa vía porque hoxe hai aproximadamente 110.000 millóns de fondos dos plans privados de pensións e os obxectivos das entidades financeiras son que se aproxime esa cantidade aos 600.000 millóns de euros no Estado español. Por iso esta insistencia permanente e a presión constante co fin de que a xente asuma que non lle queda outra alternativa.

Diante desa campaña do poder económico, percibe a CIG dificultades para concienciar ás traballadoras e traballadores da necesidade de defender o actual sistema de pensións?

Nós levamos algún tempo, a través do colectivo de pensionistas e xubilados da CIG, intentando espallar este debate, porque afecta globalmente, non só a pensionistas e xubilados. Temos que chegar a todas as empresas e concienciar ás traballadoras e traballadores da súa importancia. A xente, mentres é moza, non se preocupa moito por esta cuestión e o que teñen que entender é que, tal e como está hoxe a situación do mercado laboral, atoparán serias dificultades ao final da súa vida laboral. Por iso é imprescindíbel adoptar medidas agora, porque temos que contar cun sistema que garanta as pensións públicas, para que non cheguen á idade de xubilarse cunhas expectativas negativas.

Camiñamos cara un modelo no que se pretende que as pensións públicas sexan practicamente de beneficencia e que quen teña recursos para ir a un sistema privado as complemente. Porén, mesmo tendo un sistema privado de pensións, non hai garantías reais de que, chegado o momento, haxa fondos para poder cobrar unha pensións digna. Hoxe especúlase cos fondos privados de pensións, os beneficios que están a dar son moi baixos e mesmo algúns deles están dando perdas.

Considera que se nos está conducindo cara unha sociedade na que as persoas maiores teñan que seguir traballando para poder sobrevivir?

É posíbel que de forma inmediata non se dea isto, porque hoxe o sistema público de pensións non estado español está moi arraigado. Pero coido que se tende a camiñar cara o modelo norteamericano, onde non se garante unha pensión pública o que obriga a moita xente que chega a idade de xubilación a seguir traballando para poder subsistir, porque non puido pagarse unha pensión privada. Agora comezamos a ver situacións similares aquí en Europa e, por exemplo, en Alemaña, que é unha potencia, xa hai hoxe moitos pensionistas que se teñen que buscar a vida porque a pensións pública que cobran non lles dá para subsistir e levar unha vida minimamente digna.

Fronte a este perigo, a CIG aposta novamente pola mobilización.

Na CIG cremos firmemente que temos que saír á rúa co convencemento de que é posíbel manter o sistema público de pensións nunhas condicións moi dignas, tanto para o presente como de cara ao futuro. Hai que mobilizarse porque estamos diante dun debate promovido fundamentalmente polo sector financeiro e por aquelas forzas políticas que o representan. O problema non é, en absoluto, que o sistema público sexa inviábel, o problema é que representa un suculento nicho de negocio do que queren apropiarse.

Orzamentos 2017: mobilizacións en defensa dos servizos públicos e a recuperación dos dereitos roubados

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

CIG-Área Pública convoca concentracións o 25 de xaneiro e o 6 de febreiro no Pazo do Hórreo

Co gallo do debate e votación dos Orzamentos da Xunta para o ano 2017, a Área Pública da CIG ten convocadas mobilizacións, ás 12 horas, diante do Parlamento Galego o vindeiro mércores 25 de xaneiro e o luns 6 de febreiro, en defensa duns servizos públicos e de calidade e para demandar a recuperación dos dereitos laborais e salariais "roubados nos últimos anos".

Con estas concentracións, explica Maricarme López Santamariña, voceira da Área Pública da CIG (Administración, Ensino e Saúde) quérese amosar o rexeitamento aos orzamentos da Xunta argallados polo goberno do PP para este ano así como á lei de acompañamento.

A taxa de temporalidade xa acada o 20% nalgúns servizos da administración

 No proxecto de orzamentos presentado no Parlamento -que non foi entregado ás centrais sindicais na mesa de negociación- non se contempla nin a reposición de servizos públicos, nin medidas para atallar a precariedade laboral instalada nestes momentos nas distintas administracións. "A taxa de temporalidade xa acada nalgúns servizos o 20%, co agravante de que entre os anos 2010 e 2016, en Galiza, perdeuse máis dun 6% de emprego público", alerta López Santamariña.

Parte da causa desta temporalidade e da precariedade é debida á taxa de reposición de efectivos, "que se ben é unha competencia da administración do Estado non se está oíndo que por parte da Xunta de Feijoo se demande a eliminación da mesma e incluso a posibilidade de recuperar servizos públicos".

Precarización e perda de emprego

Non hai que perder de vista que no período 2010-2015 a porcentaxe de reposición foi do 0%, agás para os servizos esenciais nos que, entre 2011 e 2014, estivo fixada nun exiguo 10%. Isto significou a perda de máis de 4.000 empregos públicos e un incremento da temporalidade: neste intre contabilízanse nos distintos servizos das administracións máis de 5.000 traballadores e traballadoras con contratos temporais, de relevo, por días, horas, etc.

Entre 2010 e 2015 perdéronse 4.000 empregos no sector público

En contraste con estas cifras, o Conselleiro de Facenda anunciou como unha das medidas estrelas dos orzamentos a creación de 3.000 postos de traballo. "Tendo en conta os datos anteriores, esa oferta de emprego que anuncian a bombo e prato non é máis que un apósito cativo para a sangría que está sufrindo a administración", asevera.

Fronte a estas medidas continuístas, a CIG-Área Pública esixe rematar coa taxa de reposición e coa temporalidade, que por parte da administración se fagan plans de consolidación de emprego, e que se elabore unha OPE con todas as vacantes, incluídas todas aquelas necesarias para repoñer os servizos públicos, cando menos ao nivel que tiñan no ano 2010.

Recuperar os dereitos laborais, económicos e sociais

Do mesmo xeito, continúase a demandar a reposición de todos os dereitos laborais, económicos e sociais "que durante estes anos foron roubados aos traballadores e traballadoras das administracións en Galiza".

Neste senso, a Área Pública aclara que coa recuperación das dúas pagas extraordinarias neste ano 2017 "non queda saldada a débeda que a Xunta do PP ten cos seus empregados e empregadas polo roubo do 40% da paga extra dende o ano 2012 ao 2016; e que supón un 4% do salario de cada un dos seus traballadores e traballadoras".

A noticia en Avantar

20170125 cartaz concentracions area publica

25 de novembro: combatendo a violencia machista

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

CIG-INFORMA: 25 de novembro, COMBATENDO A VIOLENCIA MACHISTA

25novDesde a Confederación Intersindical Galega facemos un chamamento a participar nos actos e mobilizacións convocados arredor do 25 de novembro, Día Internacional contra a Violencia contra as Mulleres.

A CIG convoca unha Manifestación nacional que partirá ás 12:00 horas desde o edificio CERSIA (situado fronte á segunda entrada do Estadio de San Lázaro, preto do edificio sindical, en Compostela) até o edificio administrativo da Xunta de Galiza en San Caetano, porque simboliza a nosa resposta ante os recortes e a pasividade do goberno fronte a violencia machista.

Esta manifestación convocada pola CIG para a propia mañá do 25 de novembro non será a única da xornada, por iso facemos un chamamento a participar nas mobilizacións, concentracións e accións de rúa convocadas  polo movemento feminista en Galiza, e concretamente nos convocados pola Marcha Mundial das Mulleres, da que a CIG forma parte, en:

- A Coruña: ás 20:00 h no Obelisco

- Ferrolterra: ás 19:00 h na Praza do Inferniño

- Ourense: ás 19:00 h no Parque de San Lázaro

- Compostela: ás 20:00 h na Praza 8 de Marzo

- Vigo: ás 20:00 h na Farola de Urzáiz

Desde a CIG somos conscientes de que o sistema capitalista precisa a desigualdade entre homes e mulleres para seguir consolidando a ideoloxía patriarcal.

O patriarcado foi a primeira estrutura de dominación e subordinación da historia sobre a cal se asentaron as demais e hoxe en día segue a ser un sistema básico de dominación, que pese a ser o máis duradeiro en canto á desigualdade, é o que menos se percibe como tal.

O capitalismo non é posíbel sen o patriarcado, por iso é preciso que as mulleres nos organicemos e loitemos contra a exclusión, a marxinación, a discriminación, a pobreza, a violencia, o machismo.

Seguiremos en loita combatendo o heteropatriarcado, COMBATENDO A VIOLENCIA MACHISTA lembrando o 25 de novembro todos os días do ano.

A clase traballadora ateiga as rúas do país no 1º de Maio para rexeitar as reformas laborais e a lei mordaza

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo
O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, esixiu a derrogación dunhas medidas que precarizan o emprego e criminalizan a resposta social contra os recortes
 
A clase traballadora galega ateigou as rúas das principais cidades e vilas do país convocada pola CIG este domingo 1 de maio, Día Internacional da Clase Obreira, para rexeitar as reformas laborais e a lei mordaza. O secretario xeral da central nacionalista, Suso Seixo, que participou na manifestación de Vigo -que novamente foi a máis numerosa do país con arredor de 10.000 asistentes-, esixiu a derrogación dunhas medidas que precarizan o emprego e criminalizan a resposta social contra os recortes.

Galería de imaxes da Coruña, Lugo, Ferrol, A Mariña e Cee

Galería de imaxes Compostela

Galería de imaxes de Pontevedra e Cangas

Galería de imaxes de Ourense

Os traballadores/as galegos/as secundaron de xeito masivo unha vez máis o chamamento feito pola CIG para conmemorar o Primeiro de Maio, data que simboliza a loita do proletariado de todo o mundo para rematar coa explotación de clase, mellorar as súas condicións de vida e conquistar unha sociedade xusta, libre e igualitaria.

A marcha central, que tivo lugar en Vigo, foi novamente a que rexistrou unha maior participación das 13 convocadas nas principais cidades e vilas do país baixo o lema 'Reformas laborais e lei mordaza, anulación xa'. Durante o percorrido, no que participaron distintas organizacións políticas e sociais e que congregou arredor de 10.000 persoas, as consignas máis coreadas foron “A crise social que a paque o capital”, “Nas empresas e na rúa a loita continúa”, “Feijóo cacique Galiza vai a pique”, “Banca e patronal, ladróns por igual” e “Queremos traballar e non emigrar”.

Ao remate da mobilización, xa na Porta do Sol, tomou a palabra o secretario comarcal da CIG-Vigo, Alberto Gonçalves, para denunciar que as reformas laborais aprobadas polo PP en 2012 e polo PSOE en 2010 “comparten unha mesma lóxica de precarización, de recorte de dereitos e de empobrecemento da clase traballadora e responden ao mesmo programa de saqueo que ditan a Unión Europea e a Troika para aumentar a nosa explotación”.

Incidiu tamén na importancia de continuar coas mobilizacións até lograr que sexan derrogadas e sinalou que a CIG non pode aceptar que se traizoen os milleiros e milleiros de traballadores/as que nestes anos “fixeron Historia con maiúsculas” con folgas xerais masivas “que demostraron a capacidade de resposta da clase obreira”.

Intervención do secretario xeral

O encargado de pechar o acto, antes da interpretación da Internacional e do himno galego, foi o secretario xeral da CIG, Suso Seixo. O máximo responsábel da central nacionalista artellou a súa intervención arredor de cinco grandes temas.

En primeiro lugar, repasou as principais consecuencias da aprobación das sucesivas reformas laborais: abaratamento dos despidos individuais e colectivos, redución das prestacións por desemprego, caída xeneralizada dos salarios, incremento da xornada laboral e da precariedade e debilitamento da negociación colectiva. Segundo denunciou, estas reformas constitúen o maior ataque contra os dereitos e intereses da clase traballadora dende a transición, “e foron levadas adiante coa única finalidade de debilitar a clase traballadora e incrementar o poder e os beneficios do capital”.

A continuación abordou a Lei de Seguridade Cidadá, coñecida popularmente como Lei Mordaza, promovida polo PP para reprimir a contestación social contra as súas políticas antisociais e antiobreiras. “É unha lei antidemocrática, un instrumento represivo en mans da Policía e da dereita que pode ser usado de forma arbitraria e discrecional contra aquelas persoas e organizacións que resulten molestas por opoñerse ás políticas promovidas dende o poder”.

Despois denunciou o trato que a Unión Europea está a dar ás milleiras persoas refuxiadas que buscan protección en Europa fuxindo, na maioría dos casos, das guerras que se producen nos seus países de orixe. “Trátase de seres humanos que foxen de escenarios de miseria ou de perigo de morte, provocados polas políticas imperialistas da UE e dos seus aliados para favorecer os intereses xeoestratéxicos e económicos do capital transnacional”. Diante disto, esixiu a anulación inmediata do acordo entre a UE e Turquía e o máximo respecto polos dereitos destas persoas.

Rematar co sistema capitalista

A seguir reivindicou o dereito de Galiza a decidir sobre o seu futuro como nación no marco do Estado español e da Unión Europea e amosouse convencido de que o noso país non ten futuro mentres dependa de forzas políticas e de institucións políticas e financeiras españolas “que non só non van facer nada por mudar a realidade política e económica que padecemos, se non que van seguir traballando e lexislando para que Galiza siga a cumprir o papel dunha nación dependente e periférica, economicamente falando, e sometida cultural e politicamente”.

Neste senso, apostou por que o nacionalismo se converta nun movemento político e social maioritario no noso país xa que “calquera proceso revolucionario, de transformación política, económica e social no Estado español só vai vir da man e do exercicio da soberanía por parte das nacións que formamos parte del”. Tamén aproveitou para denunciar o acoso do Estado español contra o nacionalismo galego vía ilegalización de organizacións políticas e represión daqueles símbolos que nos identifican como pobo”.

Finalmente, fixo fincapé na necesidade de mudar o actual modelo económico e social capitalista. Lembrou que o 1º de Maio, Día do Internacionalismo Proletario, celébrase para poñer en valor a solidariedade dos traballadores/as de todas as nacións do mundo na loita común pola súa emancipación como clase e que o sistema capitalista no que vivimos representa xustamente o contrario. “Estamos a falar dun sistema que fomenta a insolidariedade; a desigualdade; a incultura; o feminicidio; a opresión dos pobos; a negación do carácter universal de dereitos fundamentais como o ensino, a saúde, o traballo, a vivenda, a enerxía ou as pensións; o confronto entre pobos e seres humanos; e a explotación do home polo home”.

Seixo rematou o seu discurso renovando o compromiso e a determinación da CIG de seguir a loitar por superar este modelo capitalista e facer realidade un novo sistema económico e social en Galiza que faga realidade a emancipación social e nacional da clase obreira galega.

A noticia en Avantar

 
 
 
 
 
 
 
 

rss queremos-galego FUNDmonchoREBOIRAS

1leftarrow-icone-5226-48

 

Confederación Intersindical Galega - Federación de Saúde
Miguel F. Caaveiro, 10 - Santiago de Compostela 
Telf 981 55 28 26 - Fax 981 57 10 82
executiva@cig-saude.info - secretarianacional@cig-saude.info

2uparrow-icone-4301-48 1rightarrow-icone-9847-48

Este sitio utiliza cookies propias e de terceiros para mellorar a experiencia dos e das usuarias. Máis información sobre as cookies, o seu uso, modificación ou eliminación en política de cookies.
Se estás de acordo, preme este botón: Acepto