Noticias Outras novas
 
 

Presentado o Movemento pola Saúde Mental de Galiza

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo
Presentaron este xoves o Movemento Galego de Saúde Mental e fixeron público un Manifesto no que se denuncia a situación e se propoñen alternativas para frear
.
Un total de 282 profesionais da saúde mental de Galiza: psiquiatras, psicólogas/os, enfermeiros/as, especialistas en formación, traballadoras/es sociais e terapeutas ocupacionais, entre outros, xunto con organizacións de familiares e afectados/as, e organizacións sindicais (CIG e CCOO) e profesionais, presentaron este xoves unha Declaración conxunta na que denuncian a situación da asistencia sanitaria e social á saúde mental que cualifican de "proceso de franco deterioro".
11-08-29 concentración ambulancias 1Na rolda de prensa aseguraron que o deterioro na atención á saúde mental é parte do deterioro sanitario xeral e responsabilizaron desta situación ás políticas de recorte impostas so pretexto da crise.

Xunto a isto denunciaron que hai entre 27.000 e 41.000 persoas con transtorno mental pendentes de ser avaliadas pola Lei de Dependencia e alertaron sobre o incremento do número de suicidios que se están a producir tanto no estado español como en Galiza, onde o incremento foi porcentualmente maior.

Advertiron tamén do aumento dos problemas de saúde mental derivados da crise, sobre todo entre as persoas sen forgar e das consecuencias que están a ter na vida das persoas. Unha situación que empeora polo retraso que hai entre a primeira e as seguintes consultas.

A súa preocupación por esta situación foi a que os levou a crear o Movemento Galego de Saúde Mental, co obxectivo de frear o deterioro na atención e acadar os recursos sanitarios e sociais que compran. Xunto a isto buscan comprometer a todos os sectores e axentes implicados na defensa da mellor atención sanitaria e social ás/aos doentes e ás súas familias e oferecer solucións alternativas á situación, elaboradas coa participación de todos/as os/as afectados/as e integrando ás diferentes experiencias e visións (doentes, familias e profesionais) sobre os problemas de saúde mental.

DECLARACIÓN

POLA PROTECCIÓN DA SAÚDE MENTAL E CONTRA O DETERIORO DA SÚA ASISTENCIA PÚBLICA

O estado da atención sanitaria e social á saúde mental en Galicia está nun proceso de franco deterioro. Os escasos datos que se dan a coñecer sobre indicadores de saúde da poboación informan dunha evolución negativa, e os informes que proporcionan os profesionais e usuarios dos servizos públicos de saúde mental, debuxan unha realidade asistencial na que se salientan feitos inaceptables.

Deles conclúese que:

  • CONCÚLCANSE DEREITOS ASISTENCIAIS . Están a ser danados os dereitos asistenciais e son restrinxidas de feito as prestacións sanitarias recoñecidas como dereito por lei  á cidadanía.
  • DETERIÓRASE A CALIDADE E COMPROMÉTESE A SEGURIDADE. Estáse a proporcionar unha asistencia por debaixo das condicións de calidade e seguridade esixibles, e do nivel que a cualificación dos profesionais da saúde pode garantir. Iso é así tanto pola dificultade para acceder á mesma como para recibila ca intensidade, extensión e diversidade de recursos e accións profesionais recoñecidas como necesarias (esperas, distancia temporal entre consultas sucesivas, reducción de tempos de atención, limitacións para acceso á hospitalización e acortamento temerario da mesma,  impedimentos para acceso á rehabilitación, inexistencia de plans específicos para situacións de alta morbi-mortalidade).
  • DETERIÓRASE O EXERCICIO PROFESIONAL. Estánse a deteriorar gravemente as condicións para o exercicio da actividade dos profesionais da saúde mental como consecuencia da dinámica de funcionamento dos servizos e institucións sanitarias, da incertidume laboral e o incremento de carga asistencial, do incumplimento das indicacións de ratios de doentes por profesional,  e do establecemento nos acordos de xestión de obxectivos economicistas e non os orientados á millora da calidade asistencial.
  • QUÉBRASE A EQUIDADE: OS DOENTES CON TRASTORNO MENTAL GRAVE E SEN RECURSOS, PIOR. Estáse a constatar que  o maior deterioro da situación recae sobre aqueles sectores sociais que menos recursos posúen, máis necesidades teñen, e en pior situación de saúde se atopan.
  • CARÉCESE DE PLANIFICACIÓN, OCÚLTASE INFORMACIÓN E IMPÍDESE A PARTICIPACIÓN. Os responsables da dirección do SERGAS non están a desenvolver os medios de planificación, avaliación, desenvolvemento de recursos, coordinación e información necesarios para que a actividade dos profesionais permita obter os mellores resultados posibles na atención aos usuarios de Saúde Mental. Na toma de decisións marxínase  ós profesionais, ós usuarios, e ós doentes e ás súas familAS.

Este estado de cousas enmárcase nun contexto de funcionamento antidemocrático dos servizos e institucións do SERGAS, responsables da atención pública á saúde mental, de reducción progresiva de recursos profesionais e materiais, e de carencia dun proxecto público cara o futuro de acción social e sanitaria en saúde mental. Galicia está de novo sen plan específico de saúde mental.

O deterioro na atención á saúde mental é parte do deterioro sanitario xeral, e ámbolos dous son unha consecuencia do tipo de xestión que se está a facer desta crise económica, e do recorte de dereitos que estamos a sufrir. Pero ademais, ese deterioro en Galicia incide sobre unha situación que xa era fráxil e pior en termos relativos respecto á media do Estado Español, xa fora en dotacións profesionais e recursos asistenciais, xa en indicadores de saúde ou en desenvolvemento da organización da rede de atención á saúde mental. Cómpre lembrar que para corrixir esa situación puxérase en execución o Plan Estratéxico de Saúde Mental Galicia 2006-2011, que se viu interrompido polo goberno autonómico xa na pasada lexislatura, sen que dende aquela se definira ningunha alternativa coñecida.

Esta preocupante situación agudízase nos últimos anos como consecuencia do deterioro das condicións de vida e de traballo, o incremento do sufrimento intolerable producido pola ameaza que sobre as vidas proxecta a crise económica e as políticas que os nosos  gobernos dipoñen fronte a ela, e a diminución dos recursos de protección social e sanitaria.

OMS-Europa xa advertiu hai tres anos nun informe específico, que se durante a crise se desenvolvían políticas que reduxeran a protección social, incrementaríanse os riscos e danos na saúde mental das poboacións afectadas. Os nosos gobernantes estaban avisados. O resultado que estamos a sufrir predeciuse e cúmplese rigurosamente.

Pódense facer outras políticas sanitarias en saúde mental: só é unha cuestión de opcións a tomar, intereses a defender  e prioridades a atender. Mais a saúde mental non parece ser unha preocupación dos nosos gobernantes. A  ausencia de proxecto ó respecto, e o desleixo no que se a está a deixar caer, así o confirma.

Ante esta situación, na nosa condición de usuarios, doentes, familiares e profesionais sanitarios, PROMOVEMOS ESTA DECLARACIÓN compartindo a valoración e a preocupación sobre a gravidade da mesma, movidos pola defensa da calidade e dos dereitos asistenciais, e  sentíndonos obrigados polo deber que crea o coñecemento do que está a ocurrir.

COMPROMETÉMONOS A ACTUAR para mudar esta realidade inaceptable, sabedores de que a crise económica estáse a usar como argumento para facer políticas que son presentadas como inevitables, cando só son algunhas das posibles, e convencidos de que hai outras opcións sanitarias e sociais máis respectuosas cos dereitos das persoas e máis útiles ás suas necesidades de saúde.

E por iso decidimos iniciar, desenvolver e afortalar un MOVEMENTO GALEGO DA SAÚDE MENTAL para:

  • Deter o deterioro na atención á saúde mental, e acadar os recursos sanitarios e sociais que compran.
  • Comprometer a todos os sectores e axentes implicados, na defensa da mellor atención sanitaria e social aos doentes e ás súas familias.
  • Ofrecer alternativas á situación, elaboradas ca participación de todos os afectados e integrando ás diferentes experiencias e visións (enfermos, familias, profesionais) sobre os problemas de saúde mental.

E para iso plantexámonos:

  • ANALIZAR A SITUACIÓN DE CADA ÁREA SANITARIA. Describir para cada área sanitaria, e para cada bisbarra, a evolución do estado das necesidades de saúde mental, e da resposta sanitaria e social ás mesmas, e moi en particular referido a aqueles sectores de poboación mais vulnerables e en condición máis grave.
  • ELABORAR PROPOSTAS DE MELLORA. Avanzar na elaboración de propostas comúns para presentar ás institucións de goberno da nosa Comunidade cara a mellorar e resolver as carencias e insuficiencias identificadas.
  • INFORMAR Á POVOACIÓN. Difundir a nivel social o coñecemento da situación, procurando a maior implicación das súas diversas institucións, organizacións sociais e cidadáns, nas accións a prol da súa modificación.
  • PROMOVER O COMPROMISO, A PARTICIPACIÓN E A MOBILIZACIÓN. Organizar as accións individuais e colectivas que compran para impedir que siga a empiorar a situación , e para mudala.
  • DEFENDER O PÚBLICO. Esta é a alternativa. Potenciar o desenvolvemento da sanidade pública, dos servizos sociais públicos, das politicas activas de emprego, e das medidas de protección social, dende a súa consideración como medios básicos para reducir o dano á saúde mental e o sufrimento, empiorado no actual contexto de crise económica.
  • ESIXIR O RESPECTO ÓS DEREITOS DEMOCRÁTICOS, SOCIAIS E SANITARIOS. Defender os dereitos democráticos, sociais e sanitarios conquistados pola nosa sociedade, hoxe en risco de limitación ou abolición. Eles son a base da convivencia social e do respecto aos dereitos dos máis febles, nomeadamente dos enfermos mentais.

MÁIS DEMOCRACIA CON MÁIS XUSTIZA = MÁIS SAÚDE

Con eses obxectivos no día de hoxe comezamos esta andaina, até onde cómpra, para reclamar o respecto ó noso dereito á saúde, para defender a nosa sanidade, e para protexer a saúde mental da comunidade da que somos parte.

A nova en Avantar

A 20 anos do Congreso Constituínte da CIG, a forza da unidade

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo
Hai dúas décadas celebrábase o congreso constituínte da CIG, coa unificación orgánica da CXTG-IN e a INTG
.
Hai dúas décadas que se realizou o Congreso Constituínte da Confederación Intersindical Galega (CIG). Con este evento remataba un longo proceso de progresivo achegamento entre as dúas centrais sindicais nacionalistas, que se unificaban o 19 de marzo de 1994: a Confederación Xeral de Traballadores Galegos-Intersindical Nacional (CXTG-IN), e a Intersindical Nacional de Traballadores Galegos (INTG). Cómpre lembrar que a INTG era consecuencia da unificación entre a Intersindical Nacional Galega, a primeira central sindical nacional galega, nacida en maio de 1977, coa Central de Traballadores Galegos (1980), e posteriormente coa Confederación Sindical Galega (1982).

Galería de imaxes

No ano 1985 produciuse a ruptura da INTG, nacendo a CXTG-IN, no contexto dunha situación social e política moi dinámica e complexa (a reconversión naval, as novas experiencias dun goberno socialdemócrata, a autonomía, e a próxima entrada na UE despois de facelo na OTAN, etc.). Esta ruptura, a confrontación inicial, restou capacidade ao sindicalismo nacionalista para axer por conta propia, malia que ambas centrais medraron en afiliación e número de delegados/as. A práctica, a necesidade de dar unha resposta efectiva ás contradicións de clase e nacionais, foron limando as asperezas iniciais, aproximando tácticas e definindo unha folla de ruta común.

A folga xeral do 14 de decembro de 1988, contra a regresión na contratación da mocidade que implicaba o Plano de Emprego Xuvenil (aprobado polo Goberno do PSOE, presidido por Felipe Gnzález), marcou un cambio de tendencia nas relacións entre as dúas ponlas do sindicalismo nacionalista. A actitude sectaria de CC.OO. e UGT, deu lugar a que a CXTG e a INTG realizaran unha convocatoria e manifestacións propias. Foi un reto, cuns resultados que superaron as expectativas máis optimistas, e que amosou que a unidade multiplicaba a capacidade de convocatoria do sindicalismo nacionalista, malia que a das centrais estatais aínda era superior.

O seguinte pulo cara a unidade sería a constitución da Converxencia Intersindical Galega, o 2 de abril de 1990, polo que a INTG e CXTG, mantendo a súa independencia orgánica, coligábanse a efectos legais e polo tanto de interlocución na empresa e diante das institucións oficiais. Isto permitía recuperar o carácter de “sindicato máis representativo” e a presenza nos organismos con  representación sindical, que se perdera coa ruptura do ano 1985, tanto en Madrid como na OIT en Xenebra.

Nas eleccións sindicais de 1990, a CIG presentouse co lema “entra na forza da unidade”, e  acadou un 23,2% do total de elixidos/as na Galiza, 3.527 delegados e delegadas. Era un avance en relación ás eleccións de 1986, cando a CXTG e a INTG conseguiran o 10,5% e o 10,28% respectivamente (2.387 delegados/as e un 20,78%), o que amosaba a eficacia da coalición. Ademais, superaba os resultados de 1982 (antes da ruptura), cando a INTG acadara 1.651 representantes nas empresas galegas (18,94%).

Ábrese entón un novo período de loitas, fronte a unha Xunta presidida por Fraga, no que a CIG (CXTG-INTG) terá un maior protagonismo. Por exemplo: dos mariñeiros da flota do caladoiro de Namibia, do sector da lousa de Valdeorras, co paro de 13 días no metal da provincia de Pontevedra, coa folga na comarca de Ferrol, ou cunha manifestación nacional convocada polos sindicatos obreiros en Compostela o 12 de xuño, na que participaron oito mil persoas. Tamén as organizacións agrarias mobilizaron o 2 de decembro 20.000 manifestantes no 1991.

O 2 de abril de 1992 realízase unha folga nacional na Galiza, que conta co apoio das centrais sindicais, agrarias e estudantís. Este paro, que ten un enorme seguimento, forza os acordos para impulsar o emprego entre Xunta e sindicatos, que serían en boa medida incumpridos polo Partido Popular. A situación económica e laboral continua a se deteriorar. En 1993 prodúcense 1.000 expedientes de regulación que atinxen a 30.000 asalariados/as, e no ano 1994 o desemprego abrangue a 205.000 persoas. Son os efectos perversos da entrada na Unión Europea, onde, ao carecermos de soberanía, os sectores produtivos galegos úsanse como moeda de troco polo Goberno español.

Coa data de unificación da CXTG e INTG xa anunciada, o 27 de xaneiro de 1994 realízase unha nova folga xeral, unitaria, esta vez para se opoñer a unha ampla contrarreforma do PSOE que atinxe o desemprego, as pensións, os contratos, os salarios dos funcionarios, etc. Malia o éxito da protesta, o Goberno non cede e CC.OO. e UGT optan por dar un paso atrás, coa escusa de continuar a loita convenio a convenio na negociación colectiva.

O 19 de marzo de 1994 realizase o Congreso Constituínte da CIG, agora co nome de  Confederación Intersindical Galega, en Santiago de Compostela. Previamente tanto a INTG como a CXTG realizaron os seus respectivos congresos para aprobar os acordos de unificación. No evento  tiñan dereito a voto 800 delegados e delegadas que aprobaron os Estatutos e o Programa, e elixiron unha Executiva confederal integrada por 16 persoas (oito de cada central). Entre estes últimos estaban, o secretario xeral, Fernando Acuña Rúa (que antes o fora da CXTG), que presidiría a Executiva e o Secretariado; e o secretario confederal, Manuel Mera Sánchez (que fora secretario xeral da INTG), que presidiría o Consello Confederal e o Congreso; ambos os dous eran “os máximos representantes públicos da CIG”, segundo os Estatutos aprobados.  O resto dos elixidos foron: Luís Burgos Díaz, Humberto Busto Abella, Emilio Cagiao Deibe, Xan Andrés Carballo Rodríguez, Xoán Cons Pintos, Manuel Díos Diz, Adolfo Santiago Fraga López, Rosa Garrido Burgo, Xesús Ramón González Boán, Xosé Ramón González Losada, Rafael Iglesias García, Ramiro Oubiña Parracho, Xosé Luís Romero Falque e Xesús Eladio Seixo Fernández.

A CIG dotouse dos seguintes principios de carácter xeral: Sindicalismo de clase. Nacionalismo (“porque Galiza é unha nación sen soberanía política, ao servizo de intereses alleos, sometida e dependente económica, política e culturalmente (...) a procura da soberanía e dereito de autodeterminación son para nos irrenunciábeis (...), a CIG é parte do movemento nacionalista galego”). Autoorganización, entendendo que ningún dos principais problemas de Galiza se pode resolver favorabelmente aos intereses do noso pobo se este non toma conciencia da súa propia identidade e traduce esa conciencia en organizacións propias e soberanas; a CIG é a expresión da autoorganización dos traballadores e traballadoras galegas. Solidariedade e internacionalismo. Democracia e participación. Independencia e soberanía na toma de decisións. Pluralismo. Transformación da sociedade. Unidade da clase traballadora. Normalización lingüística.

Na introdución do Programa destácase como obxectivo: a “construción, neste vello país, dunha sociedade sen explotadores nin explotados, máis xusta, libre e solidaria”. Nos Estatutos aprobados, a CIG asume como propios o Himno Galego e a Internacional. E como simboloxía: “A bandeira da CIG é vermella, co seu anagrama no ángulo superior esquerda en cor amarelo. A CIG asume como propia a bandeira nacional galega coa estrela vermella de cinco puntas”.

Nas eleccións sindicais de 1994-1995 notáronse os primeiros efectos da unidade xa que a CIG deu un novo pulo, acadando o 26,67% dos delegados e delegadas sindicais; un total de 3.924, por 4.264 para CC.OO. e 4.635 para UGT. Esta última central perdía 7,37 puntos en relación ás eleccións do ano 1990 e a CIG gañaba un 3,4% de representación. O proceso electoral coincidirá, entre outros co conflito do fletán, coa loita contra o peche de Massó, e coas mobilizacións contra o desmantelamento do naval e o recorte nas retribucións dos empregados públicos.

Porén, sen dúbida o que máis se reforzou coa unidade do sindicalismo nacionalista foi a  afiliación sindical e a capacidade mobilizadora. O número de afiliados e afiliadas cotizantes pasou de 27.000 no ano 1994 a 70.000 na actualidade. Un avance impresionante. O crecemento da afiliación, do número de delegados/as, así como manter a liña de defensa intransixente dos intereses nacionais e de clase das traballadoras e traballadores galegos, traduciuse nunha maior capacidade mobilizadora propia. Tal como aconteceu nas folgas xerais do 15 de xuño de 2001 e do 20 de xuño de 2002. E xa nesta conxuntura de axuste neoliberal, realizáronse os paros xerais do 29 de setembro de 2010,  do 27 de xaneiro de 2011 (convocado este en solitario pola CIG), así como os do 29 de marzo e do 14 de nevembro de 2012. Tanto no paro de setembro de 2010 como no de marzo de 2012, a CIG convocou a folga e realizou marchas independentes, e na última foi promotora do paro xunto co sindicalismo vasco. Non menos significativos foron os conflitos de empresa que superaron os dous meses de folga, dirixidos pola central, como Transportes La Unión (121 días), a recollida de lixo da Mancomunidade de Xinzo (76 días), e Albada-Nostián (108 días). A CIG estivo presente en practicamente todos os conflitos laborais e accións reivindicativas que se realizan na nación galega, tanto os do eido sindical como os de ámbito social, cultural e democrático.

A unificación da CXTG-IN e máis a INTG na CIG, deixando atrás un período de división organica, demostrou ser un paso necesario e acertado, malia se tratar dun proceso non exento de pequenos atrancos e susceptibilidades que vencer. O resultado foi unha central sindical nacionalista máis forte e con presenza en todos os sectores e recunchos da nación galega. Unha central sindical que hoxe ten por diante novos retos que vencer no camiño de rematar coa explotación de clase, e conquistar a liberación nacional de Galiza, nun mundo solidario.

A nova en Avantar

Nova aplicación para descarga de noticias da CIG-Saúde

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

Se tés un móbil ou tableta con Android, agora tés outro xeito de estares ao día nas noticias da CIG-SAÚDE. app_cigsaude

Só tés que entrar no Google Play, poñer no buscador “cig-saude” e instalar a aplicación gratuíta que recolle as novas publicadas.

Recibirás un aviso na barra de alertas do teu aparello cada vez que se publique unha nova información nas webs da CIG-SAÚDE.

Podes ver a descrición da app e descargala premendo aquí.

Se queres estar ao día, instala no teu móbil ou tableta esta nova aplicación!

 

Desde a CIG-Saúde queremos agradecer a Miguel Carrillo o desenvolvemento e distribución desta aplicación gratuíta.

Incapacidade Temporal: a saúde non tén prezo, mais a Administración só ve gasto e fraude

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

O pasado 5 de marzo de 2014, publicouse no DOG a RESOLUCIÓN do 26 de febreiro de 2014 pola que se procede a publicar o Acordo de encomenda de xestión de diversas Consellerías a prol da Consellería de Sanidade, para a colaboración nun programa de inspección e control da incapacidade temporal para os anos 2014-2016 na Galiza.

O tal Acordo da encomenda da xestión consiste en:

1. Comprobar que o absentismo por incapacidade temporal se adecúe a situacións médicas reais en que o repouso laboral debe formar parte do tratamento clínico.

2. Evitar a potencial existencia de prácticas que desvirtúen a esencia da prestación.

3. Reducir as repercusións económicas das prácticas incorrectas dentro do capítulo I dos orzamentos xerais da Xunta de Galicia.

Estas medidas son as mesmas que se recollen no Plano de Ordenación de RRHH do SERGAS, que asocia a I.T a gasto, sen incluír ningunha medida que favoreza a saúde laboral das/os traballadores, evitando situacións que provocan a perda de saúde, na que non queda máis remedio que facer uso do dereito que temos á incapacidade laboral. Esta Administración, unha vez máis, criminaliza e desprestixia á clase traballadora, presupoñendo que quen fai uso do dereito a unha baixa laboral o está a facer fraudulentamente. Desde a Administración só se ve gasto e fraude, penalizando a quen precisa recuperar a súa saúde, moitas veces perdida porque a propia Administración non pón as medidas necesarias para previr os problemas de saúde orixinados polos postos de traballo.

Desde CIG-SAÚDE lamentamos que a única visión que teña a Xunta de Galiza do PP sobre a I.T do persoal sexa que hai que perseguir a fraude, pondo en entredito o traballo que desenvolven as/os profesionais (médicos/as de familia, traballadores/as da sanidade pública) ao mesmo tempo que a honradez das persoas que desenvolven un posto de traballo público.

A CIG reivindica emprego digno e futuro na Galiza neste 10 de Marzo

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo
Centos de persoas maniféstanse coa central nacionalista en Ferrol, Vigo e Compostela
.
Con tres manifestacións, en Ferrol, Vigo e Compostela, conmemoraba a CIG este 10 de marzo o Día da Clase Obreira Galega, nun contexto “profundamente negativo” para a clase traballadora e para Galiza tanto no plano económico, como social ou político. Así o denunciou Suso Seixo, secretario xeral, na manifestación que percorreu as rúas de Ferrol, onde alertou de que “o capital está a aproveitar o contexto de crise para levar adiante un durísimo ataque contra os dereitos, as condicións laborais e a calidade de vida das clases populares”.

Galería de imaxes

Seixo lembrou as sucesivas reformas laborais, da negociación colectiva, das pensións ou das prestacións por desemprego. A iso engadiu as políticas de recorte do investimento público e de privatización dos servizos públicos ou o recorte dos salarios mentres que se destinan axudas ao sector financeiro con cargo aos fondos públicos ou se segue a especular coa débeda pública en beneficio da banca.

Para o secretario xeral da CIG, son claros os exemplos de a quen serve e que intereses de clase defende o PP. “Políticas promovidas pola UE ou o FMI que o PP executa no Estado español servindo para incrementar os beneficios e o poder do capital financeiro a custo de destruír o tecido produtivo, xerar máis desemprego, incrementar as desigualdades sociais e debilitar á clase traballadora”, denunciou.

Chamou a atención sobre os dous principais problemas que ten nestes momentos a sociedade galega: o paro e a emigración. “Dous problemas que van asociados un co outro”, dixo, “e que na nosa sociedade non son nada novo” e asegurou que se trata de problemas estruturais que teñen moito que ver co papel “periférico, marxinal e colonial que a oligarquía española e europea lle teñen asignado á nosa nación, converténdonos en subministradores de materias primas, man de obra barata, enerxía e aforro”.

Dous problemas con “dramáticas consecuencias económicas e sociais para Galiza” e que se traducen en preto de 300.000 desempregados/as e en máis de 100.000 galegas e galegos menores de 34 anos que emigraron desde o 2010. Unha situación detrás da que, segundo o secretario xeral, está a perda de man de obra cualificada; a perda de riqueza e de capacidade de desenvolvemento; o empobrecemento e a exclusión social; a perda de vivenda; a perda de poboación e o avellentamento da mesma e o debilitamento da capacidade reivindicativa da clase obreira galega. “Facendo así que tanto o paro como a emigración terminen séndolle funcionais ao capital financeiro.

Seixo denunciou que detrás desta dramática situación a actitude da Xunta do PP e de Feijóo é a de “manipular cifras, intentar ocultar a realidade, non presentar ningún tipo de alternativa que nos quite desta situación e colaborar abertamente coas políticas antiobreiras e antigalegas que promove a UE e o goberno español e que están a destruír ou malvender o noso tecido produtivo e financeiro”.

Lembrou que a necesidade de dar respostas ao paro e á emigración levaron a CIG a promover unha ILP na que se recollen 100 medidas para o crecemento económico e a creación de emprego en Galiza, coa fin de demostrar que hai alternativas, “que hai outras políticas que xeren crecemento económico e emprego e que favorezan os intereses das clases traballadoras” e denunciou que as políticas de austeridade, de recorte de dereitos ou de precarización das condicións de traballo “non serven nin para reactivar a economía, nin para xerar emprego”.

Concluíu que estamos nunha situación “moi difícil para a clase obreira e para o noso pobo” e asegurou que o noso futuro, “non pode depender dunhas institucións políticas ou financeiras como a UE, o BCE ou o FMI”, institucións que “están ao servizo do capital financeiro e “promotoras dunhas políticas que recortan dereitos, xeran desigualdades e destrúen o noso tecido produtivo”, xerando máis paro e emigración e acentuando “o noso carácter periférico e colonial”.

Por iso, afirmou que “temos que exixir o noso dereito a decidir. Temos que reivindicar a plena soberanía para a nosa nación” e xunto a iso asegurou que “o noso futuro tampouco pode estar en mans dun partido corrupto”, de “incompetentes” e de “antigalegos”. Un partido “de dereitas profundamente españolista, defensor a ultranza dos intereses de banqueiros, especuladores e oligarcas españois, así como da sacrosanta unidade da súa patria española”.

Para o secretario xeral da CIG, diante desta situación o que cómpre facer é “concienciar e mobilizar ao noso pobo na defensa dos seus intereses, baixo o firme convencemento de que só así poderemos facer realidade unha Galiza soberana e outro sistema económico e social” no que estean garantidos dereitos básicos como o ensino, saúde, emprego, vivenda, unha pensión digna ou a normalización do noso idioma.

Artigo publicado en Avantar

Mobilizacións 9 e 10 de marzo

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

Lembrámosvos dúas mobilizacións que van ter lugar os vindeiros días 9 e 10 de marzo, das que a CIG é convocante:

 

Mani_aborto140309

Manifestación por un Aborto libre e gratuíto.

A “Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto”, unha ampla alianza da que forma parte a CIG, convocou para o domingo 9 de marzo unha manifestación en Santiago baixo o lema 'Aborto libre e gratuíto. As mulleres decidimos', que partirá ás 12.00 horas da Estación do Tren.

ACUDE á manifestación, se cres que as mulleres deben poder decidir sobre o seu propio corpo !!!.

 

2014_03_10_Cartaz10Marzo.grande

 

Manifestacións 10 de marzo.

Ás portas dunha nova conmemoración do Día da Clase Obreira Galega, a CIG fai un chamamento a todos os traballadores e traballadoras galegas para que participen nas manifestacións que a central sindical ten convocadas en Ferrol, Compostela e Vigo, na tarde do luns 10 de Marzo. Unha conmemoración que chega nun momento no que o sindicalismo nacionalista de clase resulta máis necesario ca nunca.

Horarios e lugares das manifestacións

- Ferrol, ás 20:00 horas dende os locais da central sindical. Ás 12:30 horas realizarase a ofrenda floral no monumento 10 de Marzo.

- Vigo, ás 19:30 horas dende Vía Norte.

- Compostela, ás 20:00 horas dende a Praza Roxa.

Convocatoria Cursos CELGA

Correo-e Imprimir PDF
Partillar no Chuza!Partillar no TwitterPartillar no FacebookPartillar no TuentiPartillar no MenéamePartillar no Cabozo

Publícase hoxe no DOG a convocatoria de cursos CELGA:

  • Cursos CELGA: ORDE do 14 de febreiro de 2014 pola que se convocan, con carácter gratuíto, cursos preparatorios para os certificados de lingua galega (Celga) que se realizarán nos períodos e nas escolas oficiais de idiomas de Galicia que se indican. Descargar PDF

 
 
 
 
 
 
 
 

rss queremos-galego FUNDmonchoREBOIRAS

1leftarrow-icone-5226-48

 

Confederación Intersindical Galega - Federación de Saúde
Miguel F. Caaveiro, 10 - Santiago de Compostela 
Telf 981 55 28 26 - Fax 981 57 10 82
executiva@cig-saude.info - secretarianacional@cig-saude.info - saudelaboral@cig-saude.info

2uparrow-icone-4301-48 1rightarrow-icone-9847-48

Este sitio utiliza cookies propias e de terceiros para mellorar a experiencia dos e das usuarias. Máis información sobre as cookies, o seu uso, modificación ou eliminación en política de cookies.
Se estás de acordo, preme este botón: Acepto